Waarom treinreizigers veranderen in sociaal ongemakkelijke egels zodra de conducteur verschijnt. Een herkenbare observatie met een flinke dosis humor.
Je kent het wel. Je zit in de trein, verzonken in je eigen microkosmos. Je noise-cancelling koptelefoon staat op standje totale wereldontkenning en je staart naar een grijs weiland dat met indrukwekkende snelheid voorbijtrekt. En dan verschijnt hij ineens in je ooghoek: de conducteur.
Wat er daarna gebeurt, is een psychologisch schouwspel van de hoogste categorie. De gemiddelde Nederlander verandert op slag van een volwassen, functionerend individu in een sociaal ongemakkelijke egel die zich plotseling realiseert dat hij misschien iets vergeten is. Het begint met de Paniek-Graai. Hoewel je al drie jaar exact hetzelfde traject reist, komt de aanwezigheid van deze NS-medewerker als een complete verrassing. Plotseling weet je niet meer waar je telefoon is. Of je OV-kaart. Of eigenlijk wie je bent.
Terwijl de conducteur geduldig staat te wachten, doorzoek jij koortsachtig zakken, tassen en verborgen compartimenten alsof je een bom probeert te ontmantelen met nog vier seconden op de klok. Zodra het apparaat eindelijk piep zegt, volgt het absolute dieptepunt van onze beschaving: de non-verbale interactie. Want een normale, hoorbare “Goedemorgen”? Welnee. Dat kost veel te veel energie. We zijn collectief veranderd in wezens die conducteurs behandelen als een T-Rex uit Jurassic Park.
Als je maar strak voor je uit blijft kijken en absoluut geen oogcontact maakt, ziet hij je misschien niet. De echte professionals gaan nog een stap verder. Die weigeren consequent hun koptelefoon af te zetten, gunnen de conducteur geen blik waardig en steken blindelings een telefoon de lucht in. Vervolgens wordt verwacht dat de QR-code succesvol wordt gescand vanaf een scherm dat half bedekt is met vingerafdrukken en reflecterend TL-licht. Je zou bijna vergeten dat aan die scanner ook gewoon een mens vastzit.
Wat moet er wel niet omgaan in het hoofd van een conducteur? De werkdag begint waarschijnlijk nog met een opgewekt: “Goedemorgen!” Om vervolgens acht uur lang te worden getrakteerd op een eindeloze parade van voorhoofden, schermen en peperdure koptelefoons. In de spits ben je als conducteur geen gastheer meer. Je bent een soort vriendelijke geest die door de trein zweeft.
Veroordeeld tot het scannen van telefoons die gedachteloos jouw kant op worden geschoven alsof je een zelfscankassa van de Albert Heijn bent die toevallig praten kan. Het is eigenlijk bewonderenswaardig. Want ondanks alles volgt vaak nog een opgewekt: “Fijne dag nog!” Tegen iemand die dat waarschijnlijk niet eens gehoord heeft.
Wanneer de conducteur uiteindelijk voorbij is, blaas je als reiziger opgelucht adem uit. Alsof je zojuist met een kilo smokkelwaar succesvol de grens van Noord-Korea bent overgestoken. In werkelijkheid heb je alleen een standaard controle overleefd tussen Breukelen en Woerden.
De conclusie?
We betalen zonder morren honderden euro’s voor een treinabonnement, maar een gratis “goedemorgen” lijkt soms een brug te ver. Misschien moet de NS de conducteurs voortaan uitrusten met een pluche voerbakje aan een lange stok. Dan kunnen we onze telefoon er contactloos in deponeren, hoeven we onze blik niet van TikTok af te wenden en blijft ons kostbare ochtendisolement volledig intact. Wel zo efficiënt.
Disclaimer: Alle meningen in deze blog zijn tijdelijk, licht verteerbaar en 100% politiek-vrij. Eventuele overeenkomsten met serieuze standpunten berusten op toeval en een gebrek aan koffie.
Leave a comment