Terwijl de rest van Nederland eind september nog rillend geniet van de laatste lauwe zonnestralen en dapper weigert de winterjas uit de kast te trekken, zit ik al in volledige gevechtsuitrusting achter mijn laptop. De jaarlijkse militaire operatie is officieel begonnen.
De missie? Het vinden van de ultieme kerstcadeaus voor de twee meest onmogelijke doelwitten van het westelijk halfrond: mijn echtgenoot en mijn schoonvader. Twee mannen die in de meest verschrikkelijke categorie vallen die er bestaat: ze hebben alles al. En wat ze nog niet hebben, kopen ze waarschijnlijk zelf ergens tussen november en half december. Bedankt hè.
Gelukkig sta ik er in deze jaarlijkse mentale kerstcrisis niet alleen voor. Ik heb een uitstekende medeplichtige: mijn schoonmoeder. Mijn stille vennoot. Mijn medebestuurder van de ondergrondse kerstorganisatie. Wij delen namelijk twee belangrijke eigenschappen. Ten eerste zijn we allebei lichtelijk geobsedeerd door Kerstmis. Ten tweede krijgen we allebei uitslag van het idee om de hoofdprijs te betalen. Want laten we eerlijk zijn: waarom zou je €49,95 betalen voor iets dat drie weken later ineens voor €17,50 in een bak met rode kortingsstickers ligt? Dat voelt niet als winkelen. Dat voelt als oplichting met sfeerverlichting.
Nee, mijn schoonmoeder en ik jagen niet op cadeaus. Wij jagen op koopjes. Als ergens een bordje met “70% korting” verschijnt, horen wij dat op kilometers afstand. Wij zijn niet zuinig. Wij zijn strategisch. Dat klinkt beter.
Nu moet ik mijn schoonvader trouwens direct even vrijpleiten van de échte misdaden onder de kerstboom. De beste man doet geen vlieg kwaad. Hij staat niet als een bezeten douanebeambte pakketjes te wegen of te schudden. Nee, zijn probleem is van een heel andere orde.
Vraag hem in oktober wat hij graag voor kerst wil hebben en hij kijkt je aan alsof je zojuist in het Mandarijn hebt gevraagd naar de kwantumfysica van het universum. “Niks hoor.” Prima. Dank voor deze buitengewoon waardevolle bijdrage aan het proces. De man bezit inmiddels ongeveer alles wat een mens nodig kan hebben, plus een aantal dingen waarvan niemand begrijpt waarom iemand ze überhaupt nodig heeft. Maar wensen? Die heeft hij niet.
Dus elk jaar spelen mijn schoonmoeder en ik een combinatie van detective, profiler en helderziende om uit te vogelen waar we mee aan kunnen komen zetten. Hij is de ultieme cadeauboss. En wij zijn inmiddels veteranen van deze strijd. En dan hebben we mijn echtgenoot. Mijn favoriete persoon op aarde. Behalve wanneer er ingepakte cadeautjes in de buurt zijn.
Dan verandert mijn anders zo volwassen partner in een soort overprikkelde FBI-rechercheur op de afdeling Verdachte Pakketjes. Zodra er ergens in december een doos onder de boom verschijnt, ontwaakt er iets donkers in hem. Waar normale mensen denken: “Leuk, een verrassing.” Denkt hij: “Uitdaging geaccepteerd.” Zijn handen veranderen spontaan in grijpgrage röntgenscanners. Hij tilt het op. Hij schudt ermee. Hij voelt aan alle kanten. Hij knijpt in hoekjes waarvan ik vind dat ze wettelijk beschermd zouden moeten zijn. Vervolgens verschijnt altijd die blik. Die zelfvoldane blik. “Ik denk dat ik weet wat het is.” Gefeliciteerd Sherlock. Wil je ook nog even de laatste vijf minuten van een spannende film voorspellen terwijl je toch bezig bent? Dan volgt meestal een analyse waar de forensische opsporing dienst trots op zou zijn. “Dit gewicht? Dat moet een fles whisky zijn.” Of: “Dit voelt als een boek.” Fantastisch. Nog even en hij vraagt een laboratoriumonderzoek aan. De verrassing weg. De spanning weg. Maanden voorbereiding rechtstreeks de kliko in. Maar dit jaar niet. Dit jaar geldt er een nieuw beleid.
Niet kijken. Niet voelen. Niet schudden. Niet optillen. Sterker nog: als ik je betrap met je handen aan een cadeau, gaat het linea recta terug naar de winkel. Het maakt me niet uit of het een paar sokken, een fles whisky of een gouden schatkist met eeuwig geluk is. Afblijven.
En hoe lukt het mijn stille vennoot en mij om elk jaar tóch cadeaus te vinden voor de man die alles al heeft en de man die niet weet wat hij wil? Simpel. Wij runnen al jaren een professioneel spionagenetwerk. Het hele jaar verzamelen we informatie. In maart zegt iemand: “Dat is eigenlijk best handig.” Mentale notitie. In juni: “Daar zou ik ooit nog eens naar willen kijken.” Opgeslagen. In augustus: “Die lijkt me wel leuk.” Gekocht. Direct.
Want één ding hebben we geleerd: wacht je tot november, dan hebben ze het inmiddels zelf besteld, afgehaald, uitgepakt én al drie maanden in gebruik. Wij noteren trouwens niks op lijstjes. Dat is voor amateurs. Wij kopen het meteen wanneer we een kans zien. Bij voorkeur in de aanbieding. Want een geweldig cadeau vinden is leuk. Een geweldig cadeau vinden voor de helft van de prijs is pure topsport.
Dat die spullen vervolgens negen maanden op een geheime locatie liggen opgeslagen en we er in november zelf over struikelen, nemen we voor lief. Alles voor de missie. Dus lieve mannen. Succes dit jaar. Mijn schoonmoeder en ik draaien inmiddels op complete oorlogssterkte. De cadeaus zijn gekocht. De aanbiedingen zijn binnengeharkt. Geen van beide cadeaus heeft de hoofdprijs gekost.
En de geheime voorraad ligt veilig opgeslagen op een locatie die ik zelfs onder zware ondervraging niet zal prijsgeven. Operatie Kerstcadeau is officieel gestart. Schoonvader, u krijgt iets wat u stiekem ontzettend leuk gaat vinden. U weet het alleen zelf nog niet. En lieve echtgenoot van me? Je mag naar de boom kijken. Je mag er zelfs langs lopen. Maar zodra ik één hand richting een pakje zie bewegen, zwaait er wat. Mijn stille vennoot en ik houden de wacht. Gewapend met plakband, cadeaupapier en een ongezond fanatisme voor kortingsacties. Want uiteindelijk gaat Kerst niet om geld uitgeven.
Het gaat om het glorieuze moment waarop iemand volledig verrast een cadeau uitpakt, terwijl jij stiekem weet dat je er minder voor hebt betaald dan voor twee cappuccino’s en een saucijzenbroodje op een stationsplein. En eerlijk? Dat is misschien wel het mooiste kerstcadeau van allemaal. Kerstavond is voor de overwinning.
Disclaimer: Alle meningen in deze blog zijn tijdelijk, licht verteerbaar en 100% politiek-vrij. Eventuele overeenkomsten met serieuze standpunten berusten op toeval en een gebrek aan koffie.
Leave a comment