Oke, er moet mij iets van het hart. Allerliefste collega-autobestuurders. Wanneer je een ambulance, politieauto of brandweerwagen met zwaailichten ziet én hoort aankomen, en echt mensen, dat kun je toch niet missen, dan weet je toch wat je moet doen?
Aan de kant.
Enige tijd geleden was ik getuige van een bijna-ongeluk. Een ambulance kwam met hoge snelheid op een kruising af. En ja hoor, een daredevil vond blijkbaar dat hij gewoon door kon rijden omdat hij “groen had”. Het scheelde echt een haar of de ambulance had hem vol in zijn zijkant geraakt.
En wat denk je? De man schrok niet, keek niet om, niets. Alsof hij net een duif had zien overvliegen.
Misschien mis ik iets. Misschien bestaan er verkeersregels die alleen zichtbaar worden na het drinken van drie energiedrankjes en het behalen van Level 47 in Grand Theft Auto. Misschien staat er ergens heel klein in de Wegenverkeerswet: “Bij twijfel altijd eerst jezelf belangrijk vinden.” Maar ik vermoed van niet.
Ik maak mezelf trouwens ook geen heilige. Ik ben degene die soms twintig seconden naar een parkeerautomaat staart alsof ik een wiskunde-examen moet afleggen. En ik heb ook weleens mijn ruitenwissers aangezet in plaats van het knipperlicht. Meer dan eens zelfs. Maar zodra ik een sirene hoor, weet ik één ding zeker: ik ben niet de hoofdpersoon van deze situatie. Dat lijkt tegenwoordig soms een zeldzaam inzicht.
Want wat gebeurt er vaak? De sirene klinkt. De blauwe lampen flitsen. De rest van het verkeer maakt ruimte. En ergens rijdt één persoon alsof hij op weg is naar de finale van een Formule 1-kampioenschap die zonder hem niet van start kan gaan. Spoiler: dat is meestal niet het geval.
Wat veel mensen vergeten, is dat een ambulance niet onderweg is naar een gezellig teamuitje of een twee-voor-de-prijs-van-één-aanbieding bij het tuincentrum. Daar ligt mogelijk iemand achterin voor wie iedere seconde telt. Terwijl jij denkt: “Ik pak nog snel even dit kruispunt mee.”
Denkt de ambulancechauffeur waarschijnlijk: “Ik probeer hier iemand te helpen én tegelijkertijd iedereen levend thuis te laten komen.” Dat lijkt me al uitdagend genoeg.
En nog iets. Waarom lijkt het alsof sommige bestuurders bij het horen van een sirene spontaan vergeten hoe een auto werkt? De één staat vol op de rem midden op de weg. De ander maakt onverwacht drie rijstroken tegelijk onveilig. Weer een ander gaat op zoek naar de ambulance alsof hij meedoet aan een speurtocht. Rustig blijven mensen. Het is een hulpdienst, geen Pokémon die je moet vangen. Dus lieve medeweggebruikers, de volgende keer dat je een ambulance hoort aankomen:
- Zet je podcast over “persoonlijke groei” even op pauze.
- Leg je discussie met de navigatie stil.
- Accepteer dat je niet het centrum van het universum bent.
- En maak ruimte.
Want dat voertuig achter je heeft waarschijnlijk een betere reden om haast te hebben dan jij. Tenzij jij toevallig onderweg bent om gratis koffie uit te delen. Dan wil ik best luisteren naar je verhaal.
Disclaimer: Alle meningen in deze blog zijn tijdelijk, licht verteerbaar en 100% politiek-vrij. Eventuele overeenkomsten met serieuze standpunten berusten op toeval en een gebrek aan koffie. ☕🚑
Leave a comment