Laatst las ik ergens dat iedereen wel één boek in zich heeft. Nou, ik vermoed dat er bij mij vooral een hoop opgekropte frustratie, een flinke dosis koffieverslaving en een paar onverwerkte trauma’s uit mijn kleutertijd in zitten, maar hé: we gaan het tóch proberen. Ik ga een boek schrijven.
Als je de romantische films mag geloven, is het schrijven van een boek een magisch proces. Je zit in een hippe koffiebar aan een raam, nipt van een havermelk latte en typt met een dromerige blik de ene na de andere literaire hoogvlieger op je glimmende MacBook.
De realiteit? Ik zit nu al vloekend achter mijn laptop, omringd door drie lege mokken (koffie eerst, verstand later) te vechten met een schrijfblokkade terwijl ik in mijn eentje ruzie maak met de autocorrectie. Het schrijven van een boek is geen spirituele reis; het is een langzaam, pijnlijk proces van emotionele zelfkwelling waarbij de backspace-knop mijn beste vriend is. Maar goed, je moet wat als je bloggende overlever op het internet.
Maak kennis met Suus (die verdacht veel op mij lijkt)
Mijn meesterwerk wordt een semi-autobiografische roman. De hoofdpersoon heet Suus. En Suus heeft haar leven… nou ja, laten we zeggen: stabiel op de rit. Zo stabiel dat de vellen erbij hangen.
Suus had vroeger een heel helder carrièreplan: ze wilde koningin worden. Een prima ambitie, tot het pijnlijke besef indaalde dat zij en Willem-Alexander logistiek en biologisch gezien geen toekomst samen hadden. Máxima ging er met háár kroon vandoor, en sindsdien is het eigenlijk bergafwaarts gegaan met de koninklijke ambities.
In plaats van een paleis heeft Suus gewoon een heel prima, stabiele relatie. Niks mis mee, ze kan doen en laten wat ze wil. Maar als je de gemiddelde romcom moet geloven, horen de vonken er na jaren nog dagelijks vanaf te spatten tijdens spontane weekendjes Parijs. In de realiteit ziet Suus haar ultieme geluksmoment eerder op de zaterdagochtend: in haar eentje, in alle rust door de Albert Heijn banjeren om de weekboodschappen te doen. Zonder dat er iemand in haar nek hijgt. Romantiek anno 2026 is niet samen over het strand rennen in slow-motion, maar elkaar de ruimte geven om solo te overleven in de Bonus-vleugel.
De crisis van de uitgezakte theemuts
Begrijp me niet verkeerd: ik ben hartstikke gelukkig met mijn leven. Maar als ik Instagram en TikTok moet geloven, ben ik een hopeloos uitgezakte theemuts die dringend gereanimeerd moet worden door een lifestylecoach. Blijkbaar hoor je op vrijdagavond je benen in een veel te strakke panty te hijsen om ergens in een hippe club aan een overpriced cocktail te nippen.
Nou, over die panty’s gesproken: wat een absolute klotedingen zijn dat toch ook. Wie heeft bedacht dat het comfortabel is om je organen anderhalf uur lang te pletten in een semi-transparante nylon huls die óf direct laddert bij je grote teen, óf halverwege de avond ergens rond je kruis hangt? Nee, bedankt. Mijn vrijdagavondritueel bestaat uit het aandoen van een oude, lubberende pyjama en het aannemen van de foetushouding op de bank. Veel ergonomischer.
Suus is er dus nooit echt ‘op af geweest’. Ze heeft werkelijk geen idee hoe je een strakke eyeliner zet zonder te eindigen als een pandabeer die net een keiharde rechtse heeft gevangen. En de ultieme graadmeter van de moderne vrouwelijkheid? Haar inbox is nog altijd angstaanjagend leeg. Haar allereerste ongevraagde dickpick moet namelijk nog komen. Is je leven als vrouw in dit digitale tijdperk überhaupt wel compleet als er nog nooit een vage, slecht belichte macro-opname van iemands anatomie in je DM’s is geland? Suus denkt van niet.
De rode loper en de 145-jarige fan
Mijn stille vennoot, mijn grootste fan en tevens fan van het eerste uur, zal ongetwijfeld hardop zitten gniffelen als ze dit leest. Ik hoor het haar al zeggen: “Ga er nou maar gewoon voor!”
Nou, dat plan is er. De droom is al helemaal uitgedacht. Ooit loop ik over een glanzende rode loper waar de internationale pers drie rijen dik op me staat te wachten, flitsende camera’s in mijn gezicht, om vervolgens het allereerste, gesigneerde exemplaar plechtig aan haar te overhandigen. Er is alleen één klein logistiek dingetje: ze zal wel even minimaal 145 jaar oud moeten worden. Suus zit momenteel namelijk nog uitsluitend in mijn eigen hoofd en moet de lange, moeizame weg via mijn tikkende vingers naar het levenslicht nog vinden.
Het proces (leedvermaak gegarandeerd)
Kortom: het wordt een verhaal over de anti-heldin die we allemaal zijn als de filters uitstaan en de panty’s in de prullenbak liggen.
Ik beloof jullie plechtig dat ik jullie de komende tijd ga meenemen in dit rampzalige schrijfavontuur. Verwacht geen diepgaande literaire analyses, maar wel veel gevloek, mislukte eyeliner-pogingen achter mijn bureau en updates over of Suus (of ik) die felbegeerde inbox-verrassing eindelijk een keer krijgt.
Mocht het boek falen, dan kan ik er altijd nog een heel duur broodje kaas van kopen om de pijn te verzachten. Wordt vervolgd.
Disclaimer: Alle meningen in deze blog zijn tijdelijk, licht verteerbaar en 100% politiek-vrij. Eventuele overeenkomsten met serieuze standpunten berusten op toeval en een gebrek aan koffie.
Leave a Reply