Laatst dacht ik nog dat ik gewoon een vroege herfstgriep had. Of dat ik misschien iets te lang in het koelvak van de Albert Heijn had gestaan tijdens mijn heilige zaterdagochtend-boodschappen. Maar nee. De bittere, biologische realiteit klapte er onlangs onbarmhartig in: ik sta aan de vooravond van de overgang.
Als je de glanzende folders bij de gynaecoloog of de zweverige Instagram-coaches mag geloven, is dit “een prachtige, natuurlijke transitie waarin de vrouw haar ultieme innerlijke kracht vindt.” Nou, laat me je één ding vertellen: er is niks prachtigs aan. En die folders liegen dat ze barsten. Dit is geen biologisch proces; dit is een vijandige overname door een bende asociale miniatuur-terroristen met baardjes en puntmutsen. Het zijn pure onruststokers.
De eierstok-racebaan (en een dikke middelvinger)
Mijn voortplantingsorganen zijn officieel gekraakt. Die dwergen zijn er gaan wonen en hebben van mijn eierstokken een illegale racebaan gemaakt. Ze lopen niet op schattige klompjes; nee, ze crossen de hele dag op van die opgevoerde, glimmende mini-fatbikes door mijn lijf heen. Uiteraard zonder helm, met een veel te luide JBL-speaker op hun bagagedrager, en met zo’n irritante, arrogante, zelfvoldane glimlach op hun smoel.
“Jongens, we gaan nu even de boel overnemen!” gillen ze naar elkaar, waarna ze met tachtig kilometer per uur een wheelie trekken op mijn linker-eierstok en aan willekeurige kabels beginnen te trekken. Vanaf deze plek stuur ik dan ook een hele dikke, welverdiende middelvinger naar die puntmutsen daarbinnen. Zak er maar lekker in met je tweewielers.
De terreur van 03:00 uur ’s nachts
Want hun favoriete activiteit? Dat is mij mentaal en fysiek helemaal slopen in de nachtelijke uren. Standaard om exact drie uur ’s nachts parkeren die herriemakers hun fatbikes pal op mijn blaas, zetten ze de interne thermostaat op standje ‘crematorium’ en brullen ze in koor: WAKKER WORDEN!
Daar lig je dan. Klaarwakker. In het pikkedonker. Starend naar het plafond in je gatenpyjama, terwijl je ligt te smelten van de hitte en geen flauw idee hebt wat je met jezelf aan moet. Moet ik de was gaan vouwen? Een carrièreswitch plannen? Het internet afstruinen naar de zin van het leven? Je weet het niet.
Rond half zes ’s ochtends — als ik de moed eindelijk heb opgegeven en de kabouters blijkbaar even een energiedrankje gaan drinken — val ik ein-de-lijk weer in een diepe, goudeerlijke slaap. Om vervolgens om exact zes uur rücksichtslos wakker te worden gekandeneerd door het helse kabaal van mijn wekker. Halfzes slapen, zes uur op. Dat is een effectieve nachtrust van dertig minuten. Ik begin de dag dus niet als een ‘stralende, krachtige vrouw’, maar als een gebroken, overreden theemuts met wallen tot op mijn knieën.
De rimpels en dokter Bibber
Alsof die slapeloosheid nog niet genoeg is, hebben die dwergen blijkbaar ook een graafmachine ingezet om de rimpels in mijn gezicht eens flink wat dieper uit te hollen. Vooral de zone rond mijn mond moet eraan geloven. Het begon er verdacht veel op te lijken dat ik binnenkort permanent chagrijnig uit mijn ogen zou kijken, dus besloot ik in te grijpen.
Via via vond ik een arts. Ik noem hem voor het gemak dokter Bibber – wat je tóch een beetje extra spanning geeft als iemand met een naald richting je gezicht beweegt. In de realiteit (en vooral in mijn hoofd) is het echter een ontzettend gladde Italiaan. Het type dat elke patiënt die in zijn behandelstoel klimt moeiteloos om zijn vinger windt met een charmante glimlach en een zacht accent, terwijl hij belooft dat hij die hormonale ravage wel even glad gaat strijken. Je zou bijna vergeten dat je daar zit om vrijwillig in je gezicht te laten prikken.
Mijn kerstcadeau: Operatie Gladstrijken
Ik heb dan ook een knoop doorgehakt. Ik weiger me over te geven aan de thee van gedroogde brandnetels, de lavendelsprays of praatsessies in een kringetje waar we gaan ‘binden met onze cyclus’. Welke cyclus? Die is allang platgereden door een fatbike.
Ik geef mezelf dit jaar het ultieme kerstcadeau: een handjevol injecties bij dokter Bibber. Die diepere lijnen rond mijn mond moeten gewoon weg. Kom op zeg, ik ga het kerstdiner toch niet vieren met rimpels die door een stel opgetrommelde kabouters zijn uitgehakt? Zie het als een preventieve staking tegen de bezetters van mijn eierstokken.
Ik wil gewoon een rollerbank voor die fatbikes, een rijverbod in mijn lijf en mijn eigen spiegelbeeld terug. Tot die tijd zit er niks anders op dan de gladde Italiaan zijn werk te laten doen, heel veel koffie achterover te slaan (koffie eerst, kabouters later) en dit leedvermaak met jullie te delen. Bring it on, heren. Ik ben dit keer degene met de naald. Wordt vervolgd.
Disclaimer: Alle meningen in deze blog zijn tijdelijk, licht verteerbaar en 100% politiek-vrij. Eventuele overeenkomsten met serieuze standpunten berusten op toeval en een gebrek aan koffie.
Leave a Reply