Geen Broodje Kaas

Stel je voor: het is half vier ’s nachts. Suus staat in haar nakie met haar voorhoofd tegen het vriesvak van de koelkast gedrukt, starend naar een pak diepvriesdoperwten, terwijl de damp letterlijk van haar lijf slaat. Haar pyjama voelt alsof ze net een marathon in een tropisch regenwoud heeft gerend, en haar humeur is ergens tussen ‘licht ontvlambaar’ en ‘crimineel’ blijven hangen. Sinds haar oestrogenen met de noorderzon zijn vertrokken, is dit haar rauwe, ongezouten realiteit.

En ja hoor, de volgende dag was het weer zover. De zon was nog niet eens op of de interne thermostaat van Suus sloeg alweer genadeloos op hol. Dezelfde slopende routine, hetzelfde oververhitte lijf. Het is de vicieuze cirkel waar geen ontsnappen aan lijkt te zijn.

En weet je wat volgens haar het ergste is op dat soort momenten? Dat knagende gevoel van eenzaamheid als de rest van de wereld ligt te slapen. Dit is het punt waarop het commerciële oerwoud genaamd ‘Overgangsland’ in beeld komt. Dat is de goudmijn waar marketingafdelingen ons proberen wijs te maken dat de menopauze geen hormonale slachting is, maar een ‘serene, spirituele reis naar volwassen vrouwelijkheid’.

Het schap bij de drogisterij puilt uit van de pastelkleurige potjes met dromerige beloftes. “Stralend de Menopauze door”, “Hormonale Balans voor de Rijpere Vrouw”, of haar absolute favoriet: “Slank en Vitaal tijdens de Overgang”. Want stel je voor dat je badend in het zweet wakker wordt én een pondje aankomt; dat kan de maatschappij natuurlijk niet aan.

Dus wat doe je als de wanhoop nabij is? Juist. Je koopt de hele boel. Suus ging onlangs he-le-maal los en smeet capsules Zilverkaars, Rode Klaver, kilo’s Magnesium en liters Salie-extract in haar mandje. Honderd euro lichter en een tas vol chemische hoop rijker fietste ze naar huis. Slikken tot je een ons weegt, dacht ze nog optimistisch.

Maar laten we hier nu eens heel eerlijk over zijn: al die middeltjes kosten klauwen met geld, en je krijgt er nul komma nul garantie voor terug dat het ook écht werkt. Je betaalt de hoofdprijs voor een sprankje hoop, terwijl je portemonnee uiteindelijk het enige is dat substantieel lichter wordt.

Suus heeft braaf wekenlang geslikt, plichtsgetrouw hopend op een wonder. Google vertelde haar dat je kruiden minimaal zes tot acht weken de tijd moet geven om een ‘spiegel’ op te bouwen. Zes tot acht weken! Dat zijn dus nog eens zo’n veertig nachten koelkast-staren. Maar Suus is braaf, dus ze slikte. Ze kauwde op sojabonen alsof het borrelnootjes waren en dronk zoveel saliethee dat ze begon te ruiken naar een Italiaans varkensrolladetje op de barbecue.
Het placebo-effect heeft haar inmiddels officieel in de steek gelaten. Haar pyjama is nog net zo nat.

Pas toen is ze gaan doen wat ze eigenlijk meteen had moeten doen: de marketingbeloftes loslaten en in de échte medische dossiers duiken (koffie eerst, mening later, weet je nog?). Wat blijkt? De harde wetenschap is er heel kort over: tegen die beruchte opvliegers helpt uit de drogisterij dus bijna hélemaal niks. Die dure Zilverkaars? Niet bewezen en in zeldzame gevallen zelfs schadelijk voor haar lever. Rode Klaver? Werkt misschien bij dertig procent van de vrouwen, mits je darmflora toevallig zin heeft om mee te werken. Haar darmflora doet deze weken echter overal aan mee, behalve aan logica.

Suus was er op een gegeven moment zó klaar mee, dat ze serieus overwoog om al die rotzooi in de vuilnisbak te mieteren, een witte linnen jurk te bestellen en ergens op de Veluwe met een club lotgenoten om een kampvuur te gaan dansen. Gewoon, oerkreten uitslaan naar de maan en trommelen op hun oververhitte buiken. Samen met haar groep metgezellen zou ze dan hand in hand een gloednieuwe, valse overgangsversie van Kumbaya, my Lord janken: “Kumbaya, my Lord… Kumbaya!”, hopend dat de oestrogeengoden hen eindelijk gunstig gezind zijn. Want jezus, wat een gedoe is dit. Als we dan toch collectief moeten zweten, dan maar met een boel hysterische gezelligheid en een brandstapel in plaats van eenzaam en depressief bij het zuivelschap van de Albert Heijn.

Voorlopig houdt ze het maar bij de saaie, nuchtere realiteit. Een extra vitamine D-pilletje voor de botten (want die hebben het helaas wél echt nodig nu de hormonenstaking definitief is uitgeroepen), heel veel zelfspot en een loeiharde ventilator op het nachtkastje. Want rust, slankheid en balans koop je blijkbaar niet in een pastelkleurig potje van vier tientjes.
Koffie eerst. En de ventilator op standje orkaan.
________________________________________
💬 Praat mee met Suus! (Want samen zweten is gezelliger)
Suus weigert te geloven dat ze de enige is die met een fortuin aan pastelkleurige potjes in haar keukenkastjes opgescheept zit. Laten we de marketingwereld eens flink opschudden en van elkaar leren!
Nu is de beurt aan jou:
• Welk ‘wondermiddel’ uit Overgangsland heb jij braaf geslikt, gesmeerd of gedronken?
• Waarom werkte het bij jou wel, of was het (net als bij Suus) pure geldklopperij waarbij alleen je portemonnee lichter werd?
Deel jouw ongezouten mening, miskopen of juist dé gouden tip hieronder in de reacties. Niets is te gek, want we zitten hier tenslotte allemaal in hetzelfde oververhitte schuitje! 👇
________________________________________
✨ Volg Suus op Instagram!
Wil je dagelijks op de hoogte blijven van de nieuwste (ongezouten) reviews en de avonturen van Suus? Volg @geenbroodjekaas2027 op Instagram voor je wekelijkse dosis nuchtere realiteit, handige tips en een flinke portie humor! ☕️✨
Disclaimer: Alle meningen in deze blog zijn tijdelijk, licht verteerbaar en 100% politiek-vrij. Eventuele overeenkomsten met serieuze standpunten berusten op toeval en een gebrek aan koffie.